Cykl: Trylogia husycka # 2: Boży bojownicy

Przygód Reynevana, medyka z wykształcenia i powołania ciąg dalszy, czyli Andrzej Sapkowski i Boży bojownicy.

Reinmar z Bielawy w pierwszej odsłonie Trylogii husyckiej ze swoim modułem nietykalności, przyprawiał mnie o mały ból głowy. ;) Pozostali bohaterowie i fabuła świetnie go przeciwważyli, a w fabułę wkręciłam się na maksa. Dlatego postanowiłam kontynuować przygodę z Samsonem oraz Szarlejem w drugiej odsłonie cyklu Andrzeja Sapkowskiego pod tytułem Boży bojownicy.

Rok nastał Pański 1427. Pamiętacie co przyniósł?

Brawurowo w dobrym towarzystwie. ;)

Jest petarda! ;) Choć przyznaję, że ta cała petarda (podobnie jak pierwsza odsłona), miała kilka drobnostek, które „zgrzytały mi pod zębami”. ;)

Na czele tych drobnostek jest oczywiście Reinmar z Bielawy. Ten wciąż jest dzieckiem szczęścia, które trafia — nie to złe słowo — pcha się do niewoli i jakimś nadzwyczajnym zbiegiem okoliczności, uwalnia się bądź jest z tej niewoli uwalniany. Na szczęście w kwestiach miłosnych chłoptaś nieco się poprawił i już nie skomle stale o utraconej miłości.

Pomijając Reynevana, do którego nieśmiertelności czy innej nietykalności już się chyba przyzwyczaiłam, to jeszcze trochę kuły mnie w oczy zbyt liczne łacińskie wstawki. Po każdej nowej ogarniał mnie swoisty spasmus musculi faciei. ;)

Poza tym jestem zachwycona tym miksem magii, fikcji i realizmu.

Mogę wręcz napisać, iż delektowałam się wszystkimi opisanymi w powieści potyczkami, smakowałam intrygę i uśmiechałam się na wzmiankę o znanych postaciach historycznych.

Dlatego czytajcie Bożych bojowników Andrzeja Sapkowskiego, bo książka ma niesamowity klimat, wręcz „sama wchodzi”, a bohaterowie na koniec dnia, stają się niemal rodziną.

Gorąco polecam!

O książce możecie również przeczytać na blogu:
Sonia czyta

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania:
#polskafantastykafajnajest