Mroczny spadek, potworne dusze i tajemnice, czyli Paulina Hendel i Cmentarz osobliwości.
Cmentarz osobliwości Pauliny Hendel chodził za mną już od jakiegoś czasu, tym bardziej że docierały do mnie same pochlebne opinie. Nastała więc wiekopomna chwila i w ramach wyzwania #polskafantastykafajnajest stało się – w końcu „wylądowałam na cmentarzu”!
Maximus Opoka
Maximus Opoka jest zwykłym kurierem kasty i nic nie wskazuje na to, aby jego życie miało ulec poprawie. Co więcej, sprowadza na siebie dodatkowe kłopoty, kiedy postanawia okraść swojego szefa. Uciekając przed konsekwencjami swych czynów, spotyka tajemniczego mężczyznę, który twierdzi, że Max jest spadkobiercą pewnego dworku. Chłopak bez wahania przyjmuje spadek, w którym widzi rozwiązanie wszystkich swoich problemów.
Gdy Max dociera na teren posiadłości, okazuje się, że stał się właścicielem nie tylko ogromnego domu, w którym zamieszkuje służba, ale również innego tajemniczego przybytku — cmentarza osobliwości. Szybko odkrywa, że to nie jedyny element spadku, który został przed nim ukryty.
Cmentarz zamieszkują potworne dusze, a zadaniem Maxa jest dopilnowanie, aby bramy cmentarza pozostały zamknięte dla jednej i drugiej strony świata. Gdy na teren cmentarza włamują się ciekawscy studenci, a jeden z nich ginie, wszystko jeszcze bardziej się komplikuje.
Kto został pogrzebany na cmentarzu i dlaczego? Czym są tajemnicze pakty, których treści nikt nie potrafi odnaleźć? Dlaczego dusze od dwustu lat tkwią na cmentarzu i nie mogą odejść w zaświaty?
Spadek z małym haczykiem.
Maximus Opoka zdecydowanie nie jest typem, któremu powierzyłabym pilnowanie własnego portfela. Cwaniak, kombinator i złodziej, który pewnego dnia zamiast kolejnych kłopotów dostaje… spadek. Dworek, służbę i cmentarz pełen osobliwych dusz. No cóż, każdy ma jakieś problemy z nieruchomościami.
Największą siłą tej książki okazał się dla mnie klimat. Paulina Hendel stworzyła bardzo ciekawy świat, w którym dusze mogą zostać uwięzione na ziemi, a zaświaty mają własne zasady, interesy i zdecydowanie nie zawsze uczciwych przedsiębiorców. Do tego dochodzą potwory, tajemnice i zagadki, które stopniowo odkrywałam razem z Maximusem.
Bardzo podobało mi się też to, że mieszkańcy cmentarza nie są jedynie przerażającymi stworami do pokonania. Za każdą z tych osobliwości kryje się jakaś historia, krzywda i pytanie o to, kto tak naprawdę zasłużył na karę. Bo jak się okazuje, nie każdy potwór wygląda tak samo, a nie każdy, kto powinien ponieść konsekwencje, koniecznie ma ochotę się do tego przyznać.
No i sam Max – początkowo skupiony głównie na własnym interesie, kombinowaniu i tym, żeby jakoś wyjść cało z kolejnych tarapatów, z czasem zaczyna się zmieniać. Nie robi nagle za świętego, bo bez przesady, ale coraz bardziej przejmuje się mieszkańcami dworku i duszami uwięzionymi na cmentarzu. I chyba właśnie to podobało mi się w nim najbardziej – pod warstwą cwaniaka, który najchętniej przechytrzyłby cały świat, kryje się facet, któremu jednak nie jest wszystko jedno. A im dłużej przebywa w dworku, tym wyraźniej widać, że nie chodzi już wyłącznie o to, żeby samemu nie dostać po łokciach.
Nie wszystkie wątki wciągnęły mnie jednak tak samo, ale całość słuchało mi się naprawdę dobrze.
Reasumując. Jest mrocznie, zabawnie, momentami wzruszająco, a po zakończeniu miałam ochotę sprawdzić, co jeszcze czeka mnie za cmentarną bramą. Oby tylko Max zdążył najpierw przeczytać wszystkie ewentualne warunki kolejnego spadku.


No Comment! Be the first one.