Cykl: Kroniki Światozbioru #2: Twórcy żywych maszyn

Jeszcze zanim pierwszy raz pacnęłam paluchem w czytnik, żeby sprawdzić, co słychać u Yonziego Chamarovitcha i spółki, musiałam zapewnić moim szarym komórkom solidną gimnastykę. Trzeba było sobie przypomnieć, kto jest kim, która rasa ma ile odnóży i dlaczego wszyscy – jak zwykle – są w stresie.

Na szczęście notka o Kosmicznych bobrach odświeżyła mi pamięć, a po przebrnięciu przez pierwsze strony książki szybko poczułam się niemal jak w domu. Fabuła zaczęła się ładnie zazębiać, a całość stopniowo nabierała emocjonalnego ciężaru.

Wracając do samej powieści. Akcja dzieje się dziesięć lat po wydarzeniach z pierwszej części i ten przeskok czasowy, moim zdaniem, bardzo dobrze zrobił całej historii. Zastałam bohaterów, którzy wciąż noszą w sobie to, co wydarzyło się wcześniej – nieprzepracowane, bolesne, wciąż żywe traumy przeszłości. Są bardziej poturbowani przez życie niż mogłabym sobie wyobrazić, ich relacje wyraźnie się skomplikowały, a rodzinne dramaty (zwłaszcza ten między Yonzim a jego córką) wypadają nie tylko przekonująco, ale wręcz boleśnie życiowo.

Bardzo dobrze czytało mi się również wątek Vermoniego Verganzy oraz wspólną podróż Odysei z Meriną. Ten fragment wnosi do historii trochę przygody, odrobinę szaleństwa i potrzebny oddech – balansując cięższe, bardziej ponure tematy.

Najciekawsze pozostają jednak pytania o sztuczną inteligencję i żywe maszyny. Bez nachalnego moralizowania, za to z wyraźnym miejscem na własne refleksje. Nowe rasy, zagrożenie z Alamalu i planetarne konflikty skutecznie rozbudowują świat, nie przytłaczając go nadmiarem detali.

Reasumując: Twórcy żywych maszyn Krzysztofa Piersy to kontynuacja dojrzalsza, momentami naprawdę wciągająca i zdecydowanie ciekawsza, niż się spodziewałam. Jeśli pojawi się kolejny tom – z przyjemnością sprawdzę, dokąd to wszystko zmierza.