Krew pogromców Edyta M. Matejko

17 lutego 2026

3 Mins Read

162 Views

Dziennikarka, wampiry i Krew pogromców Edyty M. Matejko.

Dawno nie było u mnie w „menu” wampirów. Dlatego gdy Wydawnictwo Zysk i S-ka zaproponowało mi lekturę Krwi pogromców Edyty M. Matejko, uznałam, że to idealna okazja, by upiec dwie pieczenie na jednym ogniu. Z jednej strony zrobić powrót do krwiopijców, z drugiej odhaczyć questa Z nowościami za pan brat w wyzwaniu #polskafantastykafajnajest.

Tajemnicza księga.

On nie pamięta, kim był

Ona nie wie, kim się stanie.

Asa, młoda dziennikarka, przez przypadek odkrywa mroczny świat wampirów. Nie wie jeszcze, że jej krew ma niezwykłą moc. Tajemniczy Cień, z którym złączył ją los, okazuje się śledczym zakonu, pilnującego porządku wśród nieśmiertelnych. Został przysłany na Dolny Śląsk, by wyjaśnić sprawę tajemniczej księgi i zawartych w niej przepowiedni o wybrańcu. Do jakich poświęceń będzie zdolna Asa, by go ocalić? Czy ich uczucie przetrwa?

To powieść o rozdarciu pomiędzy obowiązkiem a wyborem, o poznawaniu siebie i o uniwersalnym znaczeniu miłości. Akcja powieści toczy się w malowniczym Wrocławiu, w Pradze i w szwajcarskim Sankt Gallen.

Asa i Cień.

Muszę przyznać, że przy Krwi pogromców miałam huśtawkę nastrojów. Raz zachwycałam się pomysłem, żeby za chwilę ostudzić głowę i z lekkim niezadowoleniem pokręcić noskiem.

Sam koncept naprawdę mi się podobał i uważam, że ma spory potencjał. Cień wysłany na Dolny Śląsk, tajemnicza księga z przepowiednią, zakon pilnujący wampirzego porządku i Asa – dziennikarka, która wpakowała się w to wszystko nie wiadomo jak i kiedy.

Podobał mi się też klimat. Wrocław, Praga, Sankt Gallen – realne miejsca, a obok nich mrok czający się tuż przy codzienności. Wampiry z własną hierarchią, zasadami i polityką dają solidne tło i poczucie, że to uniwersum ma fundamenty, a nie jest tylko dekoracją pod romans.

Relacja Asy i Cienia również nie była dla mnie problemem. Nie wybuchła jak supernowa po trzech spojrzeniach i jednym „och”. Rozwijała się spokojnie, metodycznie, z miejscem na napięcie i niedopowiedzenia.

Niestety nie było mi już tak różowo, jeżeli chodzi o samą Asę. Przez dużą część książki jej zachowanie zwyczajnie mnie drażniło. Ta jej momentami trzpiotkowata maniera, to „maślane” podejście do rzeczywistości… a przede wszystkim to, jak gładko przyjmowała informacje o istnieniu wampirów czy późniejszych rytuałach – było dla mnie mało wiarygodne. Brak większego szoku czy realnej konfrontacji z grozą sytuacji sprawiał, że dramatyzm wielu scen tracił na sile. Zamiast przyspieszać akcję, jej zachowanie często ją spowalniało i rozmywało napięcie.

Mimo tych zastrzeżeń nie mogę powiedzieć, że to zła książka. Czytając, widziałam pomysł. Widziałam świat, który ma szansę się rozwinąć. Widziałam autorkę, która potrafi budować atmosferę i sprawnie przenosi akcję między lokalizacjami.

Może w tym tomie nie dostałam spektakularnych fanfar i momentami czułam lekką monotematyczność, ale jako debiut oceniam Krew pogromców całkiem przyzwoicie.

Więc jeśli lubicie romanse paranormalne i historie o wampirach, to myślę, że możecie tu znaleźć coś dla siebie.