Wyrzuciła ją rzeka Anna Musiałowicz

22 stycznia 2026

2 Mins Read

202 Views

0 Comments

Mroczna historia obyczajowa i Wyrzuciła ją rzeka Anny Musiałowicz.

Uwielbiam słowiańskie klimaty, więc seria Słowiańskie Światy od wydawnictwa Replika od razu wpadła mi w oko – i to bardzo, bardzo. Była szybka radość z zakupu, było nacieszenie oczu pięknym wydaniem… a potem, jak to u mnie bywa, książki grzecznie powędrowały na półkę, żeby swoje odleżeć i zebrać odpowiednią warstewkę kurzu. Ale nadeszła chwila wiekopomna dla serii i w ramach wyzwania #polskafantastykafajnajest sięgnęłam po powieść Anny Musiałowicz pod tytułem Wyrzuciła ją rzeka.

Gdy rzeka wzywa.

Wydaje się, że los odwrócił się od Agnieszki. Porzucona przez wieloletnią partnerkę, nie może pogodzić się z rozstaniem. W prawdziwą rozpacz wpada, gdy dowiaduje się o jej tragicznej śmierci. Jednak to nie koniec nieszczęść. Okazuje się, że zaginął Staś, pięcioletni syn Agnieszki. Ból przeplatany ze strachem o dziecko prowadzi ją na most. Rzeka przyzywa…

Nad brzegiem rzeki, nieopodal lasu – daleko od ludzkich spojrzeń – mieszka stara Grzelakowa. Do szczęścia potrzebny jej jest tylko dach nad głową i święty spokój. Gdy na jej drodze staje pewien niepozorny chłopiec, a dziwne sny przywołują wspomnienia przeszłych żyć, podskórnie czuje, że coś się zmieni… i to niekoniecznie na lepsze.

Nic moc.

Muszę przyznać, że mam mieszane i to nie lekko uczucia, co do tej książki.

Z jednej strony wciągnęłam się w historię.

Jest zaginięcie dziecka, jest rozsypująca się psychika matki, jest tajemnica i ciężki, duszny klimat, który potrafi przycisnąć.

Autorka bardzo sprawnie operuje emocjami — szczególnie tymi związanymi z macierzyństwem i dziecięcym lękiem. Momentami naprawdę czułam niepokój, który powinien towarzyszyć takiej opowieści — ten cichy, lepki strach, który nie krzyczy, tylko siedzi gdzieś pod skórą.

Z drugiej strony… to miała być książka ze słowiańskimi motywami pełną gębą.

Seria obiecywała topielice, mary i stare wierzenia, a ja dostałam raczej kryminał, do którego mitologia została dorzucona na ostatniej prostej. Jakby w połowie pisania ktoś przypomniał autorce, że to jednak Słowiańskie Światy, a nie tylko mroczna historia obyczajowa.

I o ile tę ociupinę słowiańskości jeszcze byłabym w stanie przełknąć, to bohaterowie niestety nie stanęli na wysokości zadania.

Są bardzo nierówni, a ich decyzje wielokrotnie wywoływały u mnie przewracanie oczami albo głębokie, ciężkie westchnięcie. Tempo też nie pomaga – szczególnie w momentach, gdy akcja w samym środku po prostu siada i długo nie chce się podnieść.

Reasumując: Wyrzuciła ją rzeka Anny Musiałowicz to nie jest zła książka. To po prostu książka przeciętna. Jeśli ktoś szuka mrocznej historii obyczajowo-kryminalnej z delikatnym echem folkloru, może być zadowolony. Ja zostałam gdzieś pośrodku, z poczuciem sporego niedosytu i uporczywą myślą: „mogło być odważniej”.