Cykl: Instytut absurdu # 1: Instytut Absurdu

29 stycznia 2026

2 Mins Read

343 Views

Nowa stażystka i magiczny Instytut Absurdu Justyny Sosnowskiej.

Końcówka roku finansowego to stan umysłu, w którym człowiek zaczyna kwestionować sens własnego istnienia, Excela i przynajmniej kilku wyborów życiowych. Uznałam więc, że dla ratowania resztek zdrowia psychicznego najlepiej sprawdzi się Instytut Absurdu – książka, która z góry obiecuje chaos, śledztwo i totalny brak logiki. Czyli dokładnie to, czego wtedy potrzebowałam.

Ciekawość to pierwszy stopień do…. Instytutu Absurdu?

Eliza Żaczek, niedoszła studentka dziennikarstwa, podczas poszukiwania swojego pierwszego wielkiego tematu wplątuje się w niedorzeczną historię. Podążając tropem tajemniczego mężczyzny, trafia do biblioteki uniwersyteckiej, gdzie przeżywa atak krwiożerczych moli książkowych. Nie poddaje się jednak – chęć napisania wspaniałego artykułu sprawia, że ciekawość staje się silniejsza niż instynkt samozachowawczy. Śledztwo doprowadza ją do magicznego Instytutu Absurdu, gdzie nic nie jest normalne: na widok wilkołaków to kobiety wyją do księżyca, wampiry są weganami, a gargulce – niszczarkami do papieru.

Absurd goni absurd, a Eliza staje w samym jego centrum i może wybrać – albo przyjmie posadę stażystki w tym pokręconym miejscu, albo pożegna się z marzeniem o samodzielnym życiu w dużym mieście.

Wybór może być tylko jeden.

Instytucie, poznaj swoją nową stażystkę!

Lekko i wesoło

Mogę z ręką na serduchu napisać, że Instytut Absurdu był dokładnie tym, czego po tej książce oczekiwałam.

Dużo absurdalnego humoru, prosta historia i bohaterka, która momentami swoim nieogarnięciem potrafi zaskoczyć, a innym razem po prostu rozbawić.

Fabuła powieści nie jest szczególnie skomplikowana. Główna bohaterka — Eliza Żaczek — nie dostaje się na wymarzone studia dziennikarskie i zupełnym przypadkiem trafia do miejsca, które można określić jako magiczny urząd państwowy (taki trochę odpowiednik tego z Harry’ego Pottera, ale rodem z Temu ), w którym absurd jest normą, a nie marginesem.

Instytut zajmuje się wszystkim tym, co nadprzyrodzone, dziwne i niewygodne: od słowiańskich stworów po problemy, których nie da się wpisać w żaden formularz.

Historia prowadzona jest lekko, bez szczególnego napięcia — wręcz napisałabym, że z przymrużeniem oka. Przechodzimy przez serię zdarzeń i interwencji, które z jednej strony są lekkie i zabawne, z drugiej stopniowo odsłaniają coś większego — tajemnicę zniknięć oraz enigmatyczną postać Pana P.

Najmocniejszymi elementami są bohaterowie drugiego planu oraz sam Instytut — pełen magicznej biurokracji, dziwnych procedur, wymyślnych skrótów i stworzeń, które szybko kradną sceny. Humor jest lekki, momentami bardzo absurdalny, ale dobrze wpasowany.