Cykl: Kroniki Jednorożca # 2: Kroniki jednorożca. Wojna Robert J. Szmidt

Fantastyka z twistem szpiegowskim i psychiczną naparzanką w tle, czyli Kroniki jednorożca. Wojna i Robert J. Szmidt.

Po Kronikach jednorożca. Polowanie Roberta J. Szmidta – które mimo paru zgrzytów rozbudziły mój apetyt na więcej – z niemałą ciekawością sięgnęłam po drugi tom serii pod tytułem Kroniki jednorożca. Wojna by sprawdzić, czy Edmund Lis nadal potrafi wyprowadzać mnie z równowagi… i jednocześnie przyciągać do siebie całą uwagę.

Edmund Lis ponownie w akcji.

Telepaci i szpiedzy.

W sumie mogłabym podsumować tę książkę jednym zdaniem: dobrze napisana, lekko szurnięta jazda po bandzie, która zostaje w głowie dłużej, niż by się chciało.

Tak, Kroniki jednorożca. Wojna to kontynuacja, która nie próbuje być lepsza od poprzedniego odcinka, tylko idzie w swoją stronę. Bardziej szpiegowsko, bardziej paranoicznie, z większym akcentem na wojnę informacyjną i psychologiczną.

Edmund Lis to dalej ten sam dupek, któremu kibicuję, choć czasem najchętniej potrząsnęłabym nim z całej siły. Charyzmę ma, planuje bez litości i wie, kiedy przyłożyć. A ja siedzę, z uśmiechem pod nosem, i z dziką satysfakcją mu sekunduję. Reszta ekipy? Również trzyma poziom – zwłaszcza nowe postacie, które nie są zapychaczami, tylko faktycznie coś wnoszą do gry.

Resumując. Robert J. Szmidt popełniając Kroniki jednorożca. Wojna był w formie. ;) Pisze ostro, bez cackania się, i nie marnuje czasu czytelnika na zbędne ozdobniki – czyli dokładnie tak, jak lubię. Jasne, fabuła czasem mogłaby pogłębić niektóre wątki, ale nadrabia to tempem, pomysłowością i charakterystycznym dla autora ciętym humorem.

Jeśli lubicie science fiction, które nie głaszcze po głowie, tylko rzuca w środek akcji bez pytania o zgodę – sięgajcie śmiało.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania:
#polskafantastykafajnajest