Cykl: Piastowskie fantasy # 3: Miłość bogów

Miłość bogów Rafała Dębskiego, czyli zakończenie Piastowskiego fantasy.

Jadowity miecz pozytywnie mnie zaskoczył. Może nie był ideałem, ale miał to, co trzeba: demony, krwawe rozgrywki, wojów, potwory i twarde realia. Więc gdy na horyzoncie pojawiła się Miłość bogów – finał serii – nie wahałam się ani chwili. Liczyłam, że autor pozamyka wątki, posprząta po wcześniejszych potknięciach i zaserwuje mi zakończenie z przytupem. ;)

Bolesław Krzywousty Władysław Wygnaniec.

Zło czai się wszędzie.

Nie tego się spodziewałam po trzecim tomie Piastowskiej fantasy. Liczyłam na więcej mieczy, więcej krwi i klasyczne „na nich!”, a dostałam historię o grupce ludzi mierzących się z ogromnym złem. Jednym słowem – mniej bitki, więcej zadumy.

Akcja robi się momentami niemal kameralna. Autor snuje ją niespiesznie – może nie leniwie, ale zdecydowanie z wyczuciem.

Bohaterowie, zwłaszcza ci znani z wcześniejszych tomów, nadal robią robotę. Są konkretni, charyzmatyczni i wystarczająco pokręceni, żeby nie było nudno. Sam Władysław Wygnaniec może nie macha mieczem na lewo i prawo, ale za to wręcz tapla się w dylematach i miłosnych zawiłościach godnych telenoweli z klasą.

Nie ukrywam – kilka razy miałam ochotę wrzasnąć: „więcej strzyg, mniej filozofii!”. Ale muszę przyznać, że doceniłam inność i spokojniejszy klimat tego tomu. Ciche bagna, zniknięcia, niepokój sączący się powoli. Potwory nie wyskakują może z każdej strony, ale jak już się pojawią, to robi się zimno w karku.

Podsumowując: Miłość bogów Rafała Dębskiego może nie wali młotem między oczy, ale trzyma klimat i daje sporo miejsca na przemyślenia.

Polecam!

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania:
#polskafantastykafajnajest